Kroki

Pytanie · Pies

Jak nauczyć psa aportować i oddawać piłkę?

Krótka odpowiedź

Weź dwie takie same zabawki. Rzuć pierwszą; gdy pies ją podniesie, zawołaj go i ożyw drugą zabawkę w dłoni. Pies upuszcza pierwszą, żeby dostać drugą, więc oznaczasz upuszczenie i od razu rzucasz nową zabawkę. Z czasem przed każdym rzutem proś o oddanie przy twoich stopach. Niech zabawy będą krótkie, ze spokojnymi przerwami. Kroki, aplikacja do szkolenia szczeniąt i psów oparta na nagradzaniu, uczy „Puść” i przywołania „Do mnie”, które przydają się przy aportowaniu.

Jak to zrobić krok po kroku

  1. Sprawdź, za czym pies lubi gonić

    Niektóre dorosłe psy szaleją za piłkami, inne wolą sznur, miękką zabawkę albo ringo. Wypróbuj kilka w domu. Pies ze schroniska, który nigdy się nie bawił, może najpierw potrzebować zabawki ciągniętej po podłodze, zanim w ogóle okaże zainteresowanie.

  2. Graj w dwie zabawki

    Trzymaj dwie takie same zabawki. Rzuć jedną niedaleko. Gdy pies ją złapie, zawołaj go wesoło i porusz drugą zabawką w dłoni. Większość psów upuszcza pierwszą, żeby gonić tę, która się rusza. Oznacz upuszczenie i od razu rzuć drugą.

  3. Przybliż oddawanie do siebie

    Teraz poczekaj chwilę, zanim poruszysz drugą zabawką, aż pies podejdzie całkiem blisko. Podnieś upuszczoną zabawkę i gra toczy się dalej. Po kilku sesjach wiele psów samo kładzie zabawkę przy twoich stopach.

  4. Dodaj sygnały

    Mów „Puść”, gdy zabawka spada, i „Aport”, gdy rzucasz. Po tygodniu lub dwóch słowa zaczynają działać bez drugiej zabawki. Jeśli pies przestaje oddawać, na sesję lub dwie wróć do drugiej zabawki.

  5. Daj zabawie wyraźny koniec

    Zakończ ostatnim rzutem, krótkim szukaniem kilku smakołyków w trawie i schowaniem zabawki do kieszeni. Spokojny koniec uczy psa, że aportowanie ma początek i koniec, i pomaga psom szalejącym za piłką się wyciszyć.

  6. Powoli zwiększaj odległość na zewnątrz

    Zacznij w ogrodzonym ogrodzie albo na długiej lince, a nie na otwartej łące. Jeśli pies ucieka z zabawką, znów rzucaj krócej. Pies z pewnym przywołaniem sprawia, że aportowanie na zewnątrz jest dużo łatwiejsze i bezpieczniejsze.

Zaczynasz z młodym szczeniakiem?

Chrząstki wzrostowe szczeniaka są jeszcze otwarte, więc aportowanie u szczeniaka oznacza krótkie toczenie na miękkim podłożu, bez schodów i bez łapania w skoku. Sesja to tylko kilka rzutów. Strona o szczeniętach wyjaśnia, jak przygotować zabawę w korytarzu i na co uważać, póki stawy rosną.

Co badania mówią o aportowaniu, zabawie i ciele psa

Psy bawią się z ludźmi inaczej niż z innymi psami. Gdy badacze porównali oba rodzaje zabawy, psy bawiące się z człowiekiem częściej rezygnowały z rywalizacji o zabawkę i częściej pokazywały ją i podsuwały partnerowi niż psy bawiące się z innym psem (Rooney, Bradshaw i Robinson 2000). Aportowanie nie jest więc dziwnym ludzkim pomysłem; pies i tak jest skłonny dzielić się z tobą zabawką.

To, co pies nosi, ma znaczenie dla jego ciała. Labradory, które szły z aportami o wadze 0,5, 2 i 4 kilogramów w pysku, mocniej obciążały przednie łapy, a słabiej tylne, a autorzy przypuszczają, że to dodatkowo obciąża stawy przednich łap (Bockstahler, Tichy i Aigner 2016). Do długich zabaw wybieraj lekkie zabawki, a ciężkie kije i konary zostaw w spokoju.

Do tego dochodzą prędkość i powtórzenia. Żadne z badań nie mierzyło wyrzutni piłek, ale ta sama logika działa: długie serie ostrych sprintów z nagłym hamowaniem mocno obciążają stawy, które hamują. Połączenie krótkich rzutów, toczonych zabawek i zabaw węchowych sprawia, że aportowanie zostaje zabawą, a nie przeciążeniem.

Psy ze schroniska i stare nawyki

  • Zabawa w „złap mnie”: jeśli pies nauczył się, że ludzie go gonią, całkiem przestań gonić, bawcie się w małej przestrzeni i używaj dwóch zabawek, aż przynoszenie będzie się bardziej opłacać.
  • Obsesja na punkcie piłki: ograniczaj rzuty, kończ każdą zabawę zadaniem węchowym i chowaj piłkę między zabawami.
  • Pies, który nigdy nie nauczył się bawić: najpierw nagradzaj każde zainteresowanie zabawką i bawcie się w domu, gdzie mniej rozprasza.
  • Pies, który pilnuje piłki: nie sięgaj po nią. Wymień ją z dystansu na jedzenie i poszukaj wsparcia, jeśli pies sztywnieje albo warczy.

Aportowanie łagodne dla ciała

  • Rozgrzej psa kilkoma minutami marszu, zanim zaczniesz rzucać.
  • Rzucaj nisko albo po ziemi, żeby pies nie wykręcał się w powietrzu przy łapaniu.
  • Unikaj śliskich podłóg, stromych zboczy i rzutów, które kończą się gwałtownym hamowaniem.
  • Używaj lekkich zabawek, a seniorom dawaj krótsze, łagodniejsze zabawy z większą liczbą przerw.

Kiedy do specjalisty

Aportowanie to świetna zabawa, ale może obciążać ciało. Najpierw poszukaj pomocy, jeśli:

Strony pomocy podają kontakty tylko w Niemczech, Austrii i Szwajcarii. W innych krajach zapytaj w swoim gabinecie weterynaryjnym, kogo polecają w okolicy.

Częste pytania

Czy można nauczyć starszego psa aportować?

Tak, starsze psy mogą nauczyć się aportowania, choć mogą potrzebować więcej powtórzeń. Niech rzuty będą krótkie i łagodne, i kończ, zanim pies się zmęczy.

Dlaczego pies goni piłkę, ale jej nie przynosi?

Często dlatego, że zatrzymanie piłki opłaca się bardziej niż przyniesienie. Używaj dwóch zabawek, nigdy nie goń psa i niech powrót będzie początkiem następnego rzutu.

Jak sprawić, żeby pies oddał piłkę bez szarpaniny?

Zaproponuj wymianę zamiast ciągnięcia: smakołyk albo drugą zabawkę. Ciągnięcie zmienia piłkę w zabawkę do przeciągania, a dobra wymiana uczy psa, że puszczenie się opłaca.

Czy wyrzutnie piłek szkodzą psom?

Mogą mocno obciążać ciało, jeśli służą do długich serii szybkich sprintów z nagłym hamowaniem. Używaj ich rzadko albo wcale i przeplataj spokojniejszymi zabawami.

Czy piłka tenisowa jest bezpieczna dla psa?

Wiele psów bezpiecznie bawi się piłkami tenisowymi, ale filc może z czasem ścierać zęby. Za mała piłka może zostać połknięta przez dużego psa albo utknąć w gardle, więc wybierz rozmiar, który nie mieści się cały w pysku.

Ile rzutów to za dużo?

Kończ, póki pies ma jeszcze ochotę, i zanim zacznie mocno dyszeć. Dla większości dorosłych psów dziesięć do piętnastu rzutów z przerwami wystarczy za jednym razem.

Czy pies ze schroniska może nauczyć się aportować, jeśli nigdy się nie bawił?

Tak, ale daj mu czas. Wiele psów ze schronisk uczy się bawić dopiero, gdy czuje się w domu bezpiecznie, a aportowanie przychodzi po prostszych zabawach.

Źródła