Pytanie · Szczeniak
Jak nauczyć szczeniaka aportować?
Krótka odpowiedź
Usiądź na końcu wąskiego korytarza i potocz miękką zabawkę tylko na metr lub dwa. Gdy szczeniak ją złapie, zawołaj go wesoło i przy swoich stopach wymień zabawkę na smakołyk. Potem od razu rzuć znowu, żeby oddanie zabawki przynosiło więcej zabawy. Wystarczy kilka rzutów na miękkim podłożu, bez długich sprintów, póki szczeniak rośnie. Kroki, aplikacja do szkolenia szczeniąt i psów oparta na nagradzaniu, uczy „Puść” i przywołania „Do mnie”, które ułatwiają aportowanie.
Jak to zrobić krok po kroku
Znajdź zabawkę, którą szczeniak lubi nosić
Wypróbuj kilka miękkich zabawek: sznur z węzłami, zabawkę z polaru, małą pluszową. Najlepsza jest ta, którą szczeniak sam podnosi i dumnie nosi. Trzymaj ją tylko do aportowania, żeby pozostała wyjątkowa.
Wykorzystaj korytarz, żeby było krótko
Usiądź na podłodze przy zamkniętym końcu korytarza, ze szczeniakiem zwróconym do ciebie. Potocz zabawkę metr lub dwa po podłodze. W wąskiej przestrzeni z łupem jest tylko jedna droga powrotu i prowadzi do ciebie.
Przywitaj powrót
Gdy tylko szczeniak podniesie zabawkę, pochwal cicho, poklep się po nogach i odchyl się trochę do tyłu. Oddalanie się zaprasza szczeniaka, by szedł za tobą. Jeszcze nie sięgaj po zabawkę; pozwól szczeniakowi podejść całkiem blisko.
Wymień zabawkę na smakołyk
Podsuń smakołyk pod nos szczeniaka. Gdy otworzy pysk, powiedz „Puść”, delikatnie weź zabawkę i daj smakołyk. Potem od razu znów potocz zabawkę. Szczeniak uczy się, że puszczenie podtrzymuje zabawę.
Kończ, póki jest fajnie
Trzy do pięciu rzutów wystarczy młodemu szczeniakowi. Skończ, zanim szczeniak straci zainteresowanie albo zacznie uciekać, i schowaj zabawkę do następnego razu. Z tygodniami możecie przenieść się do spokojnego ogrodu, nadal z krótkimi rzutami.
Twój pies jest już dorosły?
Dorosły pies może biegać dalej, często ma wyrobione zdanie o piłkach i dawno mógł nauczyć się zabawy w „złap mnie”. U dorosłych psów i psów ze schroniska chodzi bardziej o rozpracowanie starych nawyków i o to, by przy wielu rzutach zabawa oszczędzała stawy. Strona o dorosłych psach wyjaśnia, jak to zrobić.
Co badania mówią o szczeniętach, zabawie i rosnących stawach
Szczenięta są stworzone do zabawy z ludźmi. W badaniu porównującym zabawę między psami z zabawą psa z człowiekiem psy częściej oddawały zabawkę i pokazywały ją partnerowi, gdy był nim człowiek (Rooney, Bradshaw i Robinson 2000). Aportowanie wykorzystuje właśnie to: szczeniak przynosi zabawkę, bo to ty sprawiasz, że znów leci.
Liczy się też to, jak szczeniak porusza się w zabawie. W norweskim badaniu czterech dużych ras szczenięta chodzące po schodach przed ukończeniem trzech miesięcy częściej rozwijały dysplazję stawów biodrowych, a ruch bez smyczy na miękkim, nierównym terenie w tym okresie wiązał się z mniejszym ryzykiem (Krontveit i współpracownicy 2012). Krótkie aportowanie na trawie albo dywanie pasuje dobrze, wyścigi po schodach nie.
Chrząstki wzrostowe przy końcach kości długich pozostają otwarte, dopóki szczeniak rośnie. Według VCA Animal Hospitals zamykają się u małych psów w wieku około sześciu miesięcy lub później, a u ras olbrzymich bliżej półtora roku. Do tego czasu aportowanie ma być nisko i krótko: toczone zabawki, delikatne rzuty, bez łapania w skoku i bez wyrzutni piłek.
Gdy szczeniak nie przynosi zabawki
- Ucieka z zabawką: zmniejsz przestrzeń i usiądź bliżej. Nigdy nie goń, bo to uczy dużo ciekawszej zabawy.
- Upuszcza zabawkę w połowie drogi: tocz krócej i nagradzaj kilka kroków w twoją stronę. Odległość urośnie sama.
- Nie chce puścić: pokaż smakołyk wcześniej albo wymień na drugą, taką samą zabawkę, którą zaczynasz poruszać.
- Zabawka go nie interesuje: spróbuj innej albo przywiąż ją do sznurka i najpierw ciągnij po podłodze.
Jak chronić młode stawy
- Tocz zabawkę po podłodze albo rzucaj nisko; żadnych wysokich rzutów, które kończą się skokami i skrętami.
- Bawcie się na trawie, dywanie albo chodnikach, nigdy na śliskich płytkach czy drewnianej podłodze.
- Omijaj w zabawie schody i zbocza, zwłaszcza w pierwszych trzech miesiącach.
- Wyrzutnie piłek i długie, powtarzane sprinty zostaw na czas, gdy pies będzie w pełni dorosły.
Kiedy do specjalisty
Aportowanie to zabawa. Najpierw poszukaj pomocy, jeśli:
szczeniak kuleje, skacze obiema tylnymi łapami naraz jak królik albo po zabawie wydaje się sztywny
Pokaż to lekarzowi weterynariiszczeniak warczy albo kłapie zębami, gdy sięgasz po zabawkę, albo pilnuje jej pod meblami
Skorzystaj ze wsparcia specjalistów
Strony pomocy podają kontakty tylko w Niemczech, Austrii i Szwajcarii. W innych krajach zapytaj w swoim gabinecie weterynaryjnym, kogo polecają w okolicy.
Częste pytania
Od jakiego wieku szczeniak może bawić się w aportowanie?
Większość szczeniąt może bawić się w delikatne aportowanie z krótkim toczeniem od około ośmiu do dziesięciu tygodni. Dłuższe rzuty i prawdziwe bieganie przychodzą dużo później, gdy szczeniak skończy rosnąć.
Piłka czy miękka zabawka dla młodego szczeniaka?
Dla młodego szczeniaka lepsza jest miękka zabawka. Łatwo ją nosić, jest łagodna dla nowych zębów i nie odbija się tak, że szczeniak ślizga się za nią.
Dlaczego szczeniak ucieka z zabawką?
W oczach szczeniaka uciekanie to najlepsza zabawa, zwłaszcza gdy ktoś go goni. Bawcie się w małej przestrzeni, wymieniaj zabawkę na smakołyk i całkiem przestań gonić.
Ile rzutów wystarczy szczeniakowi?
Trzy do pięciu krótkich toczeń na jedną zabawę wystarczy młodemu szczeniakowi. Możecie bawić się kilka razy dziennie, z odpoczynkiem i snem pomiędzy.
Szczeniak aportuje tylko w domu. Jak przenieść zabawę na zewnątrz?
Zacznij na zewnątrz w małym, spokojnym miejscu, na przykład w kącie ogrodu, z tą samą zabawką i tymi samymi krótkimi rzutami. Odległość zwiększaj dopiero, gdy przynoszenie tam działa.
Czy mogę bawić się w aportowanie z ząbkującym szczeniakiem?
Tak, z miękkimi zabawkami do gryzienia i łagodną wymianą na smakołyk. Jeśli pysk szczeniaka wydaje się wrażliwy, użyj miękkiej zabawki albo zrób dzień przerwy.
Źródła
- Rooney, Bradshaw & Robinson (2000): A comparison of dog–dog and dog–human play behaviour. Applied Animal Behaviour Science 66, otwiera się w nowej karcieotwarto 1 listopada 2026
- Krontveit, Nødtvedt, Sævik, Ropstad & Trangerud (2012): Housing- and exercise-related risk factors associated with the development of hip dysplasia. American Journal of Veterinary Research 73, otwiera się w nowej karcieotwarto 1 listopada 2026
- VCA Animal Hospitals: What you need to know about growth plates and exercise, otwiera się w nowej karcieotwarto 1 listopada 2026